چند روزی هست که تو شهر ما داره بارون میاد .
پاییز واسه اومدن سر جای تابستون خیلی عجله داره .
بارون پاییزی با باریدن خودش و برخوردش با صورت همشهری هام
داره بهمون می فهمونه که فصل تابستون تموم شده و فصل کار و تلاش
و کوچ پرندگان آغاز شده .
جالبه چیزی که تو این روزها بیش تر توجه منو به خودش جلب کرده پرتاب
آب از موزاییک های توی پیاده روهاست . دیروزعصر وقتی مجبور شدم با دخترم
برم بیرون از خونه داشت بارون می اومد . از پیاده رو که رد می شدیم
از هر دو یا سه تا قدم که بر می داشتیم از لای موزاییک های سنگفرش پیاده رو
چنان آبی به هوا پرتاب می شد که گاهی ارتفاع شون از قد من هم بلند تر بود .
با خودم گفتم ما چقد نا شکریم .
تو کدوم کشوری دیدین یا شنیدین که وقتی تو پیاده رو داری راه می ری
ی دفعه غافلگیر شی . تازه همونطوری که داری راه می ری می تونی
ببینی چند درصد از موزاییک ها قدرت پرتاب آب رو دارن .
می تونی نسبت تناسب ببندی . خداییش کجای دنیا اینقد
روی هوش و حافظه ی مردمش کار می کنن؟و یا اونا رو غافلگیر می کنن؟
شما چی می گین؟؟؟؟؟؟؟؟
هنر در توازن و هماهنگی ایجاد کردن بین روح و جسم است


وقتی ادمی فکرش جایی است
و جسمش در خیابان
اینان آمدند این فکر بکر را کردند
تا یاد اور شوند
که کجا؟
یادت رفته تو خیابانی؟
الان اگه به خودت نیایی ...
واقعا که ما باید شکر گزار باشیم
سوئد و سوئیس باید بیایند یاد بگیرند
ممنونم . هنر نزد ایرانیان است و بس.